Na de Tweede Wereldoorlog werd gekozen voor vlees als belangrijkste eiwitbron voor de bevolking. Besloten werd om de in verband daarmee noodzakelijke productiviteitsverhoging in de agrarische sector te realiseren door industrialisatie van het boerenbedrijf.Thans begint men in te zien dat dit beleid niet juist was. Een werkelijke oplossing van het wereld-eiwitprobleem kan alleen worden bereikt door stimulering van de productie en consumptie van plantaardige eiwitbronnen. De bio-industrie is een ramp voor de arme bevolking van de wereld, omdat een groot deel van de wereldproductie van plantaardige eiwitten als veevoer wordt gebruikt. Veel van het aan de dieren in de Nederlandse bio-industrie gevoerde graan wordt verbouwd op landbouwgrond in de derde wereld, grond die daar dus niet gebruikt kan worden om de plaatselijke bevolking te voeden.Het houden van zoveel dieren wereldwijd voor vleesconsumptie, houdt ook in dat er voor die dieren genoeg land moet zijn om op te grazen. Om dit te bereiken worden veel bossen gerooid. Tussen 1960 en 1985, werd bijna 40 % van alle Centraal Amerikaanse regenwouden vernield voor het creëren van grond voor vee. De regenwouden die de 'longen van de wereld vormen', worden op deze manier ernstig bedreigd. Ook worden in die arme landen kleine boertjes vaak gedwongen om veevoer voor onze dieren te kweken, wat weer tot gevolg heeft dat de plaatselijke bevolking zelf niet genoeg voedsel en landbouw grond heeft. Op deze manier worden armoede en honger in dit soort landen in stand gehouden. Het gebruik van landbouwgronden om dieren op te laten grazen is bijzonder nadelig voor de steeds maar sneller groeiende wereldbevolking. Een normale akker met grasland produceert ongeveer 330 kilo vlees. Hetzelfde stukje grond kan ook 40.000 kilo aardappelen produceren.