ALLES OVER VARKENS

Fokzeugen
In de bio-industrie heeft het moedervarken als enige taak het produceren van zoveel mogelijk biggen. Zodra de zeug op het vermeerderingsbedrijf aankomt, wordt ze vastgezet in een uit metalen buizen vervaardigde constructie. Ze kan zich hierin niet omdraaien en kan alleen maar opstaan en weer gaan liggen. Hoewel het varken een zeer sociaal dier is, heeft ze geen enkele mogelijkheid contact te maken met haar lotgenoten. De vloer bestaat uit een metalen of betonnen rooster waardoor ze voortdurend in de damp van haar eigen uitwerpselen ligt. Van nature is het varken een zeer zindelijk dier dat een aparte plek zoekt om haar behoeften te doen. Om te slapen bouwt ze graag een nest van gras of stro. Maar voor al dat soort zaken is in de misdadige bio-industrie geen plaats. 
Door de schandalige beperking van haar bewegingsvrijheid, het ontbreken van sociaal contact en de harde roostervloer vertonen de dieren al snel onnatuurlijk gedrag als schuimbekken en stangbijten en ontstaan er pootgebreken en andere stoornissen. Ook de voeding is volstrekt onnatuurlijk en bestaat voornamelijk uit industrieel krachtvoer. 
Reeds enkele weken nadat ze haar jonen heeft geworpen wordt ze opnieuw middels kunstmatige inseminatie opnieuw gedekt. Voor de meeste fokzeugen wacht na 2 jaar de dood in het slachthuis omdat ze dan minder vruchtbaar is geworden of ernstige pootgebreken heeft.
Het leven van een fokzeug in de bio-industrie is een constante marteling en het is volstrekt onbegrijpelijk dat deze afschuwelijke dierenmishandeling in een beschaafd land toegestaan is ! 

Mestvarkens
Reeds na 4 weken worden de biggetjes bij hun moeder weggehaald en naar het mestbedrijf gebracht. Daar worden direct de hoektandjes en de staartjes afgeknipt. Zonder verdoving uiteraard want dat kost weer geld. De mannelijke biggen worden bovendien onverdoofd gecastreerd om dat anders bij een zeer klein gedeelte van de dieren een onprettig luchtje aan het vlees kan ontstaan. Deze ingreep is zeer pijnlijk en daarom bv in Engeland bij de wet verboden.
De dieren staan op betonnen roosters in betonnen hokken waarin ze vaak niet meer dan een kwart vierkante meter leefruimte per big hebben. Na enige tijd, als ze niet meer "passen" in die beperkte ruimte,  worden ze overgeplaatst in grotere hokken waar ze echter nog steeds niet meer dan 1 vierkante meter per dier hebben. Biggen worden in 6 maanden vetgemest tot een gewicht van 100 kg. In die tijd zien ze geen daglicht.
In de kale betonnen hokken is geen enkele mogelijkheid om natuurlijk gedrag, zoals wroeten en onderzoeken, te tonen en uit frustratie gaan ze daarom op elkaars oren bijten en aan elkaars staartresten knagen. Dit resulteert vaak in ernstige verwondingen.  
Na 6 maanden in deze hel, gaan de dieren naar het slachthuis. Voor 1,4 miljoen varkens betekent dit eerst een lange reis naar het buitenland, meestal naar Italie omdat de ham dan als "Parma ham" verkocht mag worden. Deze transporten zijn een ware marteling waarbij zo'n 70.000 varkens dood aankomen. De aantallen uitgeputte en gewonde varkens is nog veel groter. Ook worden er nog eens 3,2 miljoen biggen naar het buitenland getransporteerd om daar te worden vetgemest.
In veel winkels is vlees met een PVE/IKB-keurmerk te vinden. Bij dit keurmerk staan vaak vage algemene kreten als 'extra gecontroleerd'. Dit keurmerk zegt echter niets over dierenwelzijn. Vlees met dit keurmerk komt meestal rechtstreeks uit de bio-industrie.