KALKOENEN

De productie van kalkoenen neemt in Nederland ten opzichte van andere pluimveetakken een bescheiden, maar snel groeiende plaats in. Kalkoen wordt niet alleen meer met kerst maar ook de rest van het jaar gegeten. De fok van deze dieren gebeurt tegenwoordig ook al in grote bio-industrie-schuren waar de dieren met duizenden bij elkaar zitten. In 21 weken worden de haantjes vetgemest tot wel 20 kg. De vrouwtjes worden na 16 weken geslacht bij een gewicht van 10 kg.
Net als bij andere pluimveetakken kun je de kalkoenenhouderij splitsen in bedrijven voor broeddieren-productie en bedrijven voor de slachtdieren. Voor de broedeieren worden de hanen in groepen van meestal 20 tot 30 dieren bijelkaar gehouden. Deze worden gescheiden gehouden van de vrouwtjeskalkoenen die in andere stallen met ongeveer 400 dieren gehouden worden. De bevruchting vindt uitsluitend kunstmatig plaats. Dit komt omdat de kalkoenen zo zijn doorgefokt dat ze niet meer op een normale manier kunnen paren; de mannetjes kalkoen is te zwaar geworden om met het vrouwtje te kunnen paren.
De consument wil tegenwoordig geen hele kalkoen maar liever stukjes ervan: poten, ontbeend vlees, vleugels en dergelijke. Daarom zijn kalkoenen doorgefokt tot extreem zware dieren. Hun korte levens staan in het teken van in korte tijd zo zwaar mogelijk worden. Dus worden ze in het donker gehouden zodat ze weinig bewegen. De bezetting is hoog: ca. 3 hanen of 6 hennen op een vierkante meter. Ze zitten in stallen met duizenden bij elkaar.
Verenpikkerij en andere vormen van kannibalisme komen dan ook vaak voor. Er is geen ruimte voor hun natuurlijke gedrag en de hanen worden zo zwaar dat ze niet eens kunnen paren.
Een groot deel van de kalkoenen heeft ernstige pootproblemen, heupafwijkingen of last van kreupelheid. De dieren lijden voortdurend pijn. De dieren lijden voortdurend pijn. Kannibalisme is een groot probleem dat wordt veroorzaakt door het dicht opeenpakken van de dieren en het gebrek aan afleiding in de stal.